Αντίο καλή μου Ντόλυ,

Ήσουν παν τα ο φόβος τών επισκεπτών μας, όχι γιατί έκανες κάτι φοβιστικό αλλά απλά και μόνο γιατί η εμφάνιση σου απ έπνεε δύναμη και αρα επικινδυνότητα. Είχες πάντα τον τρόπο σου να το πλασάρεις αυτό και το διατυμπανούσες σε σκύλους κι ανθρώπους ανεξαιρέτως: "Πρόσεχε τι θα κάνεις γιατί θα έχεις να κάνεις μαζί μου."
Ομολογώ οτι υπήρξαν φορές που κι εγώ είχα ψαρώσει και σίγουρα δεν θα διακινδύνευα να σε ζορίσω πολύ χωρίς μέτρο προφύλαξης.
Όμως ήξερα καλά, πόσο γλυκιά και αφοσιωμένη ήσουνα, έβλεπα την λαχτάρα σου να έχεις ένα χάδι μας και έδειχνες πάντα και με κάθε τρόπο ότι πραγματικά θα έκανες τα πάντα για να μας ευχαριστήσεις και να μας προστατέψεις. Εσύ ο τρομερός σκύλος, φοβόσουν τόσο απίστευτα τα πυροτεχνήματα και τους κεραυνούς που μετατρεπόσουν σε αρνάκι!
Ξεχείλιζες από ευγνωμοσύνη κάθε φορά που έδειχνα κατανόηση σε κάποια συμπεριφορά σου. Αλήθεια πιστεύω οτι μέσα σε αυτό το επιφανειακά σκληρό παρουσιαστικό και σκληρό τρόπο καμιά φορά, ήσουν μια μικρή εύθραυστη ψυχούλα. Λυπάμαι τόσο που έφυγες αλλά είναι μια ανακούφιση οτι σε βρήκα πραγματικά σαν να κοιμόσουν ήρεμη και ήσυχη

Ξέρω οτι δεν συνηθίζονται επικήδειοι για τα ζώα , αλλά για μένα τα ζώα που μοιράζονται το σπίτι και την ζωή μου είναι πάντα πραγματικά μέλη τής οικογένειας μου.