Ποίηση και ρατσισμός ή η ποιήση τού ρατσισμού, αν θέλετε!

Ημέρα ποιήσης σήμερα και ημέρα κατα του ρατσισμού...Τελικά έχουμε βάλει ολα τα μεγάλα μεσα σε μικρές μέρες για να θεωρούμε οτι κατι σπουδαιο έχουμε κανει και να εφησυχαζόμαστε, μην κουραστούμε και πολύ.... Τοσο που πλεον σε καθε μέρα αρχισαν να αντιστοιχούν δυο θέματα! Τωρα πως θα τα συνδυάσουμε; Και τα δυο παρεξηγημένα είναι!

Η ποίηση στο πάτο των προτιμήσεων τών αναγνωστών, οι δε ποιητές αν δεν εχουν πάρει βραβειο λογοτεχνίας ή Νόμπελ θεωρούνται καποιοι ημιτρέλλοι φαντασμένοι ή χαραμοφάηδες που δεν έχουν τι να κάνουν. Σίγουρα οχι σοβαροι άνθρωποι για σοβαρές δουλειές. Η παιδεία του Ελληνα ως αυτην την κατανόηση φτάνει.

Γι' αυτο μου αρέσει να βλέπω απλούς καθημερινούς ανθρώπους, ανθρώπους που δεν θα το περίμενες ποτε, να γράφουν ποιήματα. Να ειναι δηλαδή ποιητές. Μ'αρεσει να τους ακουω να τα διαβάζουν είτε ειναι του γούστου μου είτε οχι, γιατι με κάνουν και ελπίζω οτι εκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου για την ελληνικη παιδεία και κοινωνία. Οτι υπάρχει, διάολε, και κάτι άλλο περα απο την τυποποιημένη ζωή που ζούμε ολοι, υπάρχει και μια άλλη σπίθα απο κάτω τους, είναι ντε ζωντανοί με τον δικο τους τρόπο.
Πώς να πάρει την θεση της η ποίηση στον κόσμου του γρήγορου και εύκολου, υλικου και ορθολογικού τρόπου σκέψης! Η ποίηση που μιλαει περα απο τις λέξεις αλλα με τις λέξεις, περα απο την μαθηματική της γραμματικής και της λογικης σκέψης αλλα μεσω αυτής. Αυτη που σου δίνει την ελευθερία να τα χειριστείς ολα αυτα στην μορφή που πραγματικά πρέπει να εχουν: ως εργαλεια εκφρασης δηλ. Που μιλάει με τις εικόνες, με την διάνοια της φαντασίας μας , με την ψυχή και το ασυνείδητο μας.
Και για να το τραβήξω περισσότερο (που το θέλω πολυ..!) ποίηση μπορει να υπάρχει περα απο ενα χαρτι με λέξεις, μπορει να υπάρχει στον τρόπο που σκεφτόμαστε κι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, στον τρόπο που δημιουργούμε την ζωή μας. Εχουμε τα κότσια και την ευφυία για κατι τέτοιο, συνάδελφοι μπακαλόγατοι;

Οσο για τον ρατσισμό, αλλο θέμα τζιζζζζζ. "Οχι, σε παρακαλώ,μη λέμε οτι θέλουμε, εμεις ειμαστε πολλα αλλα οχι ρατσιστές." Αυτο οχι γινει το πιο πολυειπωμένο μοτο στα στόματα ολων των ρατσιστών κυρίως των μην συνηδειτοποιημένων.
Και ξέρετε κατι, πραγματικά δεν πιστευω οτι ο ελληνας σαν ράτσα, σαν γονίδιο εχει ρατσιστικές τάσεις. Ομως τις τελευταίες δεκαετίες μας εφαγε η καλοζωία και μαζι της ηρθε και η αμνησία και η αχαριστία για το πώς φτασαμε σε αυτην την καλοζωία. Και η καλοζωία χωρις παιδεια οδηγει ανάμεσα στα άλλα κακα και στην αλλαζονεία. Κι εκει την πάτησε ο Ελληνας.
Και ναι, γινόμαστε ρατσιστές και περισσότερο απ' ολους, οσοι ειναι σε θέσεις εξουσίας και ελέγχου γιατι αυτοι επιτρέπουν να υπάρχουν φαινόμενα απαράδεκτα και προσβλητικά για την κοινωνίας μας, οπως οι ξυλοδαρμοί και τα βίντεο των αστυνομικών τμημάτων, οι παράγκες που συνωστίζονται υποσιτισμένοι μετανάστες χωρις καμμια οργάνωση απο το κράτος πως θα χειριστεί ενα τέτοιο θέμα.
Βέβαια ξέρετε ο ρατσισμός δεν έχει ενα μονο πρόσωπο, δεν ειναι μονο οι λευκοί και οι μαυροι στην Ν.Αφρικη αλλα ειναι πάντα ο διαχωρισμός που κάνεις στο" εγω" και "αυτοί".
Αυτοι οι άλλοι που δεν ειναι ακριβως σαν εμένα κι αρα δεν εχουν και τις ανάγκες, τους πόνους και τις χαρές που εχω εγω. Γιατι εγω το ξέρω, ειμαι άνθρωπος, το νιώθω κι αφου αυτοί ειναι οι άλλοι, τοτε δεν πρέπει είναι ανθρωποι σαν εμένα κι αρα τους αξιζουν πολυ λιγότερα απο αυτα που εχω εγω..
Εχουμε ακομα πολυ δρόμο αλλα πιστέψτε με, οτι κι αν κάνουμε, ειτε το αρνιόμαστε ειτε οχι η αλήθεια είναι οτι απο γεννήσεως κόσμου ειμαστε και θα είμαστε παντα "εμεις".
Καληνύχτα.